Bókin er komin út!!

laugardagur, september 24, 2005

Nei, þetta er orðið ansi súrt, enn og aftur ætlar sjónvarpsstjóri Omega, Eiríkur, að bettla peninga, nú til að senda efnið til Bretlands!! Dagskráin snýst öll um að biðja um peninga og er á íslensku, afhverju er verið að senda þetta erlendis!! Tók mig því til og sendi kauða eftirfarandi bréf í léttu flippi áðan:


Sæll Eiríkur,

Þykir líklegt að fleiri hafi komið að máli við þig um sambærilegt efni en vil þó koma þessum hugrenningum mínum áleiðis til þín.

Hef fylgst með sjónvarpsstöðinni Omega um þónokkurt skeið þó ég sé ekki trúaður maður, en virði þó vel þá er lifa samkvæmt þeim ágæta boðskap sem kristnin boðar. Efnið varðar hinsvegar rekstur Omega. Þenslan á útsendingum um allan heim sýnist mér ankannarleg. Afhverju notarðu ekki þetta fé til þess að reka góða trúarstöð og starfsemi hér á Íslandi og beitir þér þá frekar í gegnum erlenda samstarfsaðila til að ná til og ástunda trúboð í öðrum löndum? Íslensk dagskrá á ekki heima erlendis, þó stöku erlendir þættir flækist með á Omega.

Þó menn vilji trúa, þá má ekki gera slíkt í blindni. Það er sárt að horfa upp á þetta trekk í trekk, alltaf er það nýr sendir, ný lönd og endalaus kaupgleði. Umræðan snýst allt of mikið um að biðja um pening sem dregur úr gæðum á efni sjónvarpsstöðvarinnar. Efnishyggja ákveðin sem ég skynja við þessi endalausu kaup, óráðsýja við stjórnun og oft sýnist mér þetta snúast meir um nýjungagleði þína og tækniáhuga heldur en eðlilega starfsemi.

Einlæg heilræði til þín eru þau að þú einbeitir þér að rekstri góðrar sjónvarpsstöðvar á Íslandi, öflugrar innlendrar þáttagerðar og "haleljúa". Far þá frekar fram með bræðrum erlendis og fjárstuðningi þaðan ef áhugi er fyrir því að opna stöðvar þar. Haf þá efni á þarlendu máli o.s.frv.

Bestu kveðjur,
Huginn Þór

______

Já, klukkaður segirðu, tek þann dansinn seinna...

posted by Huginn 5:15 e.h.
|

fimmtudagur, september 22, 2005

Hef fiktað við gerð forsíðu ef manni tekst einhverntímann að gefa þetta út. http://www.nemendur.ru.is/hutg/forsida2.jpg

posted by Huginn 7:14 e.h.
|

Hef sett inn fáeinar myndir. Þetta eru bara myndir frá Quito og að Iquitos í Amason, set meira síðar. http://www.nemendur.ru.is/hutg/sud/

posted by Huginn 10:57 f.h.
|

þriðjudagur, september 20, 2005

Ég hef lokið við fyrstu drög að reisubók um Suður Ameríku. Ætla að prófa að setja hérna inn lítinn upphafskafla í von um að fá athugasemdir!! Endilega sendið mér tillögur að breytingum, en þetta eru bara fyrstu drög. Er ekki viss hvort þessi ritstíll sé að ganga. Inngangurinn er töluvert frábrugðinn sjálfri ferðasögunni!

Ef ég fæ viðbrögð sendi ég kannski inn meira..

Inngangur: Leiðin til Suður Ameríku

Ég var staddur í versluninni Fjarðarkaupum þegar ég hitti á einn kunningjann. Hann spurði mig án þess að vita hvað ég væri að bauka, “Og hvert ertu að fara núna?”. Það gera orðið félagarnir, ganga út frá því vísu að ég sé á sífelldu flakki, sé bara hér í stuttu stoppi og svo fari ég aftur út í heim. “Ég er að fara til Suður Ameríku” svaraði ég sannsögull, “14. mars”. Það kom glott á hann, sá að ég var enn felldur við sömu fjölina. Það þótti mér að þarna stæði ég í versluninni og játaði á mig alkóhólisma. Játaði á mig ferðafíknina. Því bætti ég við “Þetta fer nú að verða komið gott. Ætli þetta sé ekki síðasta ferðin í bili”. Hann fór að skellihlæja “Þetta sagðirðu líka síðast!”. Og svo þegar hann gat hætt sínum hrossahlátri bætti hann við til ítrekunar “Þetta segirðu alltaf!”. Ég gat ekki spyrnt á móti, forfallinn ferðalangur og við það situr. Hef legið á veginum í rúm tvö ár og lifað flökkulífi svo þetta fer allt að verða ein samfelld rússibanaferð, líf mitt eitt samfellt ferðalag.
Undanfari ferðarinnar til Suður Ameríku er flakk mitt um Norður Ameríku. Þar hafði ég ferðast á puttanum þvert yfir Kanada að hausti til, næst stærsta lands í heimi, og lent í ótal ævintýrum. Meðal annars heimsótt Íslendingabyggðir í kringum Gimli þar sem margir tala enn einhver orð í forn norrænskunni og 100.000 afkomendur okkar íslendinga búa. Er ég hafði farið frá Atlantshafi til Kyrrahafs, húkkað far með yfir sjötíu bílum og hitt fyrir fullt af áhugaverðu fólki, hélt ég niður vesturströnd Bandaríkjanna og inn í Mexíkó. Þó ég hafi í þessari ferð minni heimsótt indíánabyggðir uppi við landamæri Alaska var kúlturinn löngu horfinn, vestræn gildi búin að lærast þeim og blóðið það útþynnt að ég gat ekki betur séð en að þeir væru hvítir margir hverjir á hörund. Það vissi ég þá að ég yrði að heimsækja Suður Ameríku, meðan enn viðhaldast fornar venjur og hefðir í álfunni og fólk lifir á margan hátt ekki ósvipað forfeðrum sínum Inkunum. Í álfunni er líka ógrynni af áhugaverðustu rústum, náttúruundrum og einhverjum litríkustu kúlturum þessa heims. Macchu picchu, Amazon, Andezfjöllin, Iquazu fossarnir og eldheitur suðrænn Salsa. Það er þannig sem ég ákvað að halda út í Víking, með 60 lítra bakpoka og íslenskt Brennivín. Ég hafði ekkert ákveðið hvert ég vildi nákvæmlega fara og hvað skyldi gera, engar áætlanir né ferðaplön lágu fyrir, bara óljósar hugmyndir. Hugdettur öllu heldur. Ég vildi spila þetta dag frá degi líkt og sannur flakkari. Þá þegar ég rís úr rekkju á hverjum stað, þá er best að láta lappirnar leiða sig að ákvörðun. “Ég mun vita hvað gera skal þegar fuglinn er lentur”.
Ég er ekki eini sauðurinn á veginum. Það fer um heiminn heil kynslóð af bakpokaferðalöngum, hún hefur risið upp í kjölfar brautryðjenda ævintýramennskunnar á borð við Jack Kerouc, Erneste “Che” Guivara og fleiri er ég þekki ekki með nafni. Með bakpoka og takmarkaða aura, vegabréf og ævintýraþrá hefur orðið til ný tegund af massa túrisma. Það hafa risið upp hostel, samkuntuhús flakkara, þar sem fólk deilir rými, eldhúsaðstöðu og sögum af förnum vegi. Þar ræðir fólk ferðirnar, áttirnar og ævintýrin. Það erum við er þrömmum um heiminn í hópi tugþúsunda á ári hverju, jafnvel milljóna ef allt er með talið, í viðleitni til að sjá og heyra í ólíkum kúltur, ganga upp sömu hæðirnar og mannkynssagan hefur orðið til, sömu staðina er ólguðu með fornu lífi og skoða þar glæstar byggingar og rústir sem enn standa, eða heyra af þeim sögur er horfnar eru af ágangi tímans, okkur fýsir í að fá upplifað undur þessa heims. Áfangastaðirnir verða eins og heiðursmerki, nýjar upplifanir eins og gylltir í hnappagatið, orður sem ég ver stoltur. Því þó margir fari sömu vegina, eru það fáir er stunda ævintýramennskuna, innan um hafsjó óreyndra sjóara er þvælast bara með slóðanum og víkja aldrei af leið fara harðnaðir flakkarar, lifa og hrærast á veginum og gjörþekkja lifiháttinn, leita uppi óvanann, furðuverk og afskekkt undur.
Í nútímanum er þessi ferðamátinn mögulegur, auðveldur, svo allir geta tekið þátt. Það er hægt að ferðast hálfan hringinn um hnöttinn án tiltölulegra vandræða. Fara um lönd í fimm mánuði og eyða ekki miklu meiru en tveggja vikna Spánarferð myndi kosta. Þetta er lífsstíll, list að lifa á veginum, og ætli menn sér það af alvöru þurfa þeir járnaga.
Ekki nýt ég þess að fljúga og alls ekki að húka í rútum svo klukkutímum skipti, að ganga upp eftir fjalli másandi eða bíða á stoppistöð svo mér drepleiðist. Það er áfangastaðurinn er helgar meðalið, það eru grasið handan árinnar, gatan fyrir hornið, gullið í kistunni, það er þessi sífellda þörf að opna dyrnar og sjá þann heim er leynist á bakvið álfuna, landið, staðinn og mannfólkið.
Á ferð minni til Færeyja með norrænu árið 2002 hitti ég fyrir ævintýramanninn Raphael frá Sviss. Hann hafði verið “á veginum” í 12 ár. Hann var löngu búinn að missa rætur við heimaland sitt og hafði starfað undanfarið við bústörf á Íslandi. Þegar við sigldum saman yfir Atlantshafið var hann á leið “heim” til að vera viðstaddur brúðkaup æskuvinar síns. Eftir fáeina daga í Sviss var hann svo á leið í næsta ævintýr.
Fleiri slíka hef ég rekist á þó auðvitað marki þessir menn öfga ferðamennskunnar, þeir hafa löngum misst rætur við heimahagana og eru orðnir farandverkamenn á sífelldu flakki. Þeir vinna á milli ferðalaganna einungis til að safna nógu fé til að geta lagt í næstu ferð. Raphael starfaði yfirleitt við búyrkju, á meðan aðrir vinna á börum, gistiheimilum eða öðrum starfa er reynist auðvelt að sinna til skamms tíma. Það sem flestir ferðalangar eiga sammerkt er að þeir óska sér einskis meir en að snúa aftur til ævintýrisins eins fljótt og auðið er. Þó þeir fari af og til aftur til heimahaganna, til vinnu, skóla eða annarra skylduverka, blundar þráin í þeim, vex með tímanum þar til óbærilegt er að sitja á sér.
Raphael hafði farið ferð um Argentínu. Keypt sér hest og riðið um sveitir og lifað af landinu. Það kveikti í mér draumsýn um álfuna, frelsisins að vera einn með sjálfum sér og hrossi, fara hvert þangað sem hugurinn æskir og ríða inn á ósnerta staði lausa við túrisma. Það er án efa ein af kveikjum ferðar minnar til Suður Ameríku.
Ævintýrin framundan, þau velta að mestu á því fólki sem verður á vegi mínum. Ferðin atvikast þannig af algjörri tilviljun, en óbeislaður og villtur ferðamátinn er ég ástunda er líklegur til að leiða mig inn í einhver spennandi ævintýr og ógnvekjandi hremmingar.
Maður stjórnar illa framvindu ferðar, slíkt er bara fyrir taugaveiklað fólk sem fyrir vikið lendir aldrei í neinu, best er að hafa lausan tauminn á fáknum og þeytast áfram eftir engi ævintýranna, fara þar um sem slóðin liggur í stað þess að berja hrossið áfram upp grjót og eyðilendi við það að hamast við að komast yfir skylduverkin.
Svo má auðvitað taka upp á furðulegum hlutum, það er oft grundvöllur eftirminnilegra upplifana, að fara af slóðinni, taka eilitlar áhættur eða framkvæma það sem flestum þætti óhugsandi fáránleiki. En auðvitað er aðal málið að njóta ferðarinnar, sigra nýja staði og kynnast skemmtilegu fólki. Til hvers væri maður að þessu annars? Í leit að sjálfum sér? Að hlaupa undan veruleikanum? Eða kannski bara til þess að rasa út? Hver veit? Ég hef allavegana löngu gleymt því afhverju ég er enn á veginum. Þetta hefur meira þróast út í þrautseigju, líkt og mér finnist ég þurfa að sigra allan heiminn.
Út vil ek á ný og nú er bara að bíða átakanna. Húka hér heima í dösuðu kæruleysi þar til seglin eru upp dregin og skipin sigla suður.


Suður Ameríka – kort

Með viðkomu í Bandaríkjunum

Ég stend á flugvellinum í Orlando og veifa fjölskyldunni. Kveð þau og óska góðrar ferðar til Íslands. Á meðan ég horfi á þau fjarlægjast út eftir flugvellinum í hlykkjóttum ormagöngum að öryggisleit stend ég eftir einn með bakpokann. Það hellist yfir mig sú staðreynd að héðan í frá þýðir enga linkind, frammundan eru mánuðir óvissu, strits og flökkulífernis og ég þarf að spjara mig upp á eigið einsdæmi. Ég á flug til Suður Ameríku eftir þrjá daga en fyrst þarf ég að koma mér niður til borgarinnar Miami, þaðan sem ég flýg til Quito, höfuðborgar Ekvador.
Ég stend enn í sporunum þó fjölskyldan sé horfin úr augnsýn, anda ofan í mig hugrekki og ákveðni. Eftir nokkra leit finn ég rútufyrirtæki sem ekur mér fyrir tuttugu dollara að South Beach, vinsællrar ferðamannastrandar rétt út fyrir Miami borg. Á leiðinni suður eftir því fylki sem kennt er við glóaldin kemst ég ekki hjá því að spyrja mig, “Er ég í röngu landi?” því bæði farþegar og bílstjóri tala einvörðungu spænsku. Hér í Flórída er ég semsagt kominn hálfa leið til Suður Ameríku, eða líkt og einn Kaninn orðar það “I don´t like Florida anymore, it´s becoming South America”. Hver einn og einasti í rútunni talar þannig spænsku, og ég fæ forsmekkinn af því að ég skil ekkert í tungumálinu þó mér takist með herkjum að svara rútubílstjóranum stoltur “Uno maleta” þegar ég rétti honum töskuna.
Mér tekst að sofna með hangandi höfuð í klukkutíma í rútunni. Hina þrjá horfi ég á mínúturnar líða löturhægt á klukkunni. Maður gerir mikið af því að bíða í svona ferð þó sjaldan rati slíkar stundir á blað. Enga bók hef ég með mér til að stytta mér stundirnar svo ég fylgist með fólkinu í kringum mig og landinu er þýtur hjá við rúðugluggann.


Miami

Við strendur South Beach í Miami eru háhýsi í hrúgum til að hýsa sólglaða túrista. Lúxuslífernið leynir sér ekki en hér er líka að finna ódýrt niðurnítt hostel en það er hátt gjald sem greitt er fyrir sparsemina. Hostelið er pöddubæli, það er á slíkum stöðum sem nýjir sjúkdómar verða til og ég er étinn af rúmpöddum eða moskítóflugum fyrstu nóttina. Eldhúsið morar í kakkalökkum og skít og er notað sem hjólageymsla og ruslakompa. Hér búa heimilislausir í bland við ferðalanga, svo ég hrósa happi að vera með túristum í herbergi. Þeim getur maður yfirleitt treyst fyrir að láta farangurinn manns í friði. Með mér í herbergi eru þrír Ástralir, vinir sem eru að hittast á hostelinu komandi úr sitthvorri áttinni. Einn þeirra er mættur til Miami og býður hinna tveggja, hann er af Indverskum uppruna og við ákveðum að fá okkur bjór á Írskum bar fyrir háttinn. Þar sitjum við rólegir og spjöllum og skoðum stelpurnar en þegar við snúum aftur eru tveir vinir hans komnir og farnir að sofa. Annar þeirra liggur nakinn með tippið standandi út úr nærbuxunum, tattúveraður í bak og fyrir. Þannig er oft kúltið, menn eru frjálslegir á hostelunum og ekki síður konurnar sem oft á tíðum eru striplandi um berbrjósta í kynblönduðum vistarverum. Það er svo mikil molla fram eftir nóttu að enginn okkar sefur með neitt ofan á sér fyrr en um miðja nótt, þá kólnar eilítið en þunnt lak dugir.
Það er varla hægt að afreka nokkurn skapaðan hlut í þessum hita, og ég hef fátt annað að gera daginn þann næsta en að bíða. Ét myglaða eplið mitt í viðleitni til að spara og sóa engum mat. En hörðnuðu brauðinu, smjörinu og restinni af vinberunum þarf ég að henda. Það væri fyrra að bera þetta með sér út í flugvél. Ég neyðist líka til að panta fimmtán dollara skutlu til að fara með mig á flugvöllinn eldsnemma næsta morgun. Sit á verönd hostelsins og dreymi um svalandi bjór. Það er heila planið, sitja hér og drekka og skrifa og rabba við aðra ferðalanga og fara svo snemma í kojuna, þaðan er fallið hátt og ekkert á hliðunum til að varna mér frá því að hrynja framaf og skella á golfinu, eða töskunum, eða borðinu, allt eftir því hvar nákvæmlega ég rúlla af dýnunni. Það er mikið af skrautlegu útigangsfólki hér á götum úti. Einn er að hlera vatnsflösku, heldur henni upp að eyranu tómri og hlustar. Þegar ég kem til baka úr bankanum þar sem ég sótti mér dollara fyrir Suður Ameríku er hann kominn með svartan plastpoka um hausinn eins og arabaslæðu talandi við sjálfan sig í spegilmynd búðarglugga. Ég get ekki annað en tekið upp klingjandi silfrið mitt og rétt manninum. Það er mikið um blámenn sem hafa tapað vitinu ráfandi um, talandi um “Black Power” og “Brother” hitt og þetta.
Tveir gamlir Ítalar ræða á leikrænan hátt lífið með pizzu í lúkunum en hér hefur mér fundist um helmingur tala spænsku eða aðrar tungur en þá ensku.
Ég hef sötrað bjór allann daginn bara til að halda vökva í líkamanum í steikjandi sólinni. Sit hér á verönd fyrir framan hostelið á hvítum garðstólum og fylgist með umhverfinu. Djöfull er bjórinn góður, Warsteiner bregst manni ekki á ögurstundu. Svartur maður kafar ofan í ræsið á götuhorninu og hvítir menn hlæja að honum, ég get ekki varist að glotta yfir bláköldum húmornum.
Hjá mér sest Joey, góðhjartaður en greindarskertur strákur á svipuðum aldri og ég. Hann er að blaða í atvinnuauglýsingarnar á milli þess sem hann gefur mér heilræði um hvernig sé best að komast af á sem ódýrastann háttinn hér á götum Miami. Hann sat í þrjú og hálft ár í fangelsi fyrir dópsölu og flúði svo New York útaf kjellingunni sinni, “hún var svo erfið” segir hann mér. Hann er einn af þessum heimilislausu sem hangir í kringum skítugt hostelið en sefur á ströndinni því það er víst leikur einn. Tveggja dollara hrísgrjónamáltíð með kjúkling og baunum er lýst fyrir mér í smáatriðum. Hann á víst ekki krónu svo ég gef honum tvo dollara svo hann hætti að ræða matarbakkann við mig. Fínasti piltur, að vilja gerður, röddin eilítið þvoglumælt og varla veldur hann hvaða starfi sem er, spyr mig til að mynda með aðdáun hvort ég kunni að vera barþjónn. Amma hans er frá Napólí, Ítalíu. Hann segir að hún fussi á svertingja. Hann kom með svarta konu heim og hún sagði “What are you doing with that munjana in my house!”. Hvað sem munjana nú þýðir og svo bara talaði hún ítölsku og sagði honum að skila henni á þá ruslahauga sem hann fann hana á. “I am writing a book” svara ég þegar hann spyr mig hvað ég sé að gera. “You know, munjana is a razism, my grandma is crazy”. Ég sé ömmuna fyrir mér og get ekki varist það a hlæja af þessum fúkyrðum.
“Everyone is spanish here, do you speak spanish?” spyr ég Joey
“I understand more japanese then spanish” segir hann og hlær. Hann var í jailinu í þrjú og hálft ár fyrir dópsölu. Kannski að það hafi skemmt hann svona en nú snertir hann ekki viðbjóðinn. Kjellingin hans snappaði í New York og hann flúði frá “that fool” eins og hann kallar hana. Það sem kemur mér mest á óvart er kærastan. Myndarstúlka, framagjörn með vinnu og íbúð. Þá finnst henni kannski gott að ráða ferðinni. Joey má móta eins og leir, og það er lítil hætta á því að hann yfirgefi hana, hann á ekki einu sinni fyrir rútufargjaldinu. Hann fær víst að búa af og til inni hjá henni, allt eftir því hvort hann hagi sér eða ekki. Hann er leiddur í burtu eins og hundur í bandi þegar hún kemur að sækja piltinn og ég kveð hann ánægður með samskiptin.
Nú stuttu síðar sit ég með gömlum jálki, sextíu og eins árs að aldri og hann iðar í skinninu að komast á strípibúllu. Ég bendi yfir götuna og segi honum að þar standi tvær dömur, líkast til gleðikonur, og hann ætlar á hliðina af spenningi. Hann er fyrrverandi lögga með spæjarakompaní, á nokkrar fasteignir í útleigu og heldur reglulega framhjá konunni sinni. Nú með 35 ára hjúkku sem annast níræða frænku hans. Hún er frá Latino og með mikið samviskubit að halda framhjá eiginmanninum í fyrsta sinn en það er víst eitthvað farið að kólna í því hjónabandi. Hann segist hættulega hrifinn af henni Latino, hvað sem það nú þýðir.
Örkum saman en sá gamli er ekki klæddur við hæfi og er meinuð innganga svo hann snýr aftur á hostelið en furðulegur Þjóðverji sem ég spjallaði við fyrr um daginn fylgir mér á bar við annað gistiheimili. Þar eru herbergisfélagarnir mínir Ástralarnir en fátt annað fólk. Þjóðverjinn nýkominn frá fjögurra mánaða dvöl í Rio De Janeiro og lofar land og þjóð í hástafi litaður af ánægju þess að hafa loksins hlotið athygli kvenna. “Rio is the best!” með greddusvip í smettinu hálf öskrar hann það uppi.
Tvær fallegar stúlkur á barnum og ég er fljótlega farinn að spjalla við þær. Þær eru frá Suður Afríku og vinna tímabundið í Bandaríkjunum, og af einskærri tilviljun situr svartur frá sama landi við hlið þeirra, þá blökkumenn frá Suður Afríku hef ég ekki séð á ferðalagi áður. Önnur stúlkan virðist sína mér áhuga en hin er nær svo ég er farinn að klappa henni. Það veldur togstreytu og þær þykjast þá vera lesbískar og úr verður langt þref um réttmæti þess. Þá finnst þeim gaman að fíflast í mér. Eftir umtalsverða áframhaldandi drykkju er ég loks kominn í háttinn rétt yfir þrjú að nóttu en þarf að vakna klukkan sjö til að ná skutlunni upp á flugvöll.
Ég er svo þreyttur og ruglaður nývaknaður morguninn eftir að ég skágeng utaní veggi á leiðinni út af hostelinu. Átján bjórar runnu niður og nú er ég ónýtur að morgni á leið upp á flugvöll. Dagurinn verður hressilega tuskulegur. Það er kominn sá merki dagur, 30 mars, og ég flýg loks á vit ævintýranna, burtu frá Bandaríkjunum og yfir til Venezuvela. Þar á ég þriggja tíma stopp.


Ferðin til Ekvador

Þegar ég stíg út úr vélinni í Venezuvela er verið að smala hluta farþeganna saman en ég skil ekki orð af því sem fer fram. Reyni að spyrja hvort þetta sé fyrir tengiflugið en kemst ekkert áfram á spænskunni, enda tala ég varla meira en tíu stök orð. Ég verð að glugga aðeins í orðabókina ef ég ætla að komast af í álfunni, ef ég ætla ekki að drepast úti á vergangi hungraður og týndur einhverstaðar. Það kemur upp að mér tvítug myndarstúlka frá Ekvador og aðstoðar með að þýða upplýsingar ofan í mig. Hún var í Bandaríkjunum að ferðast í 3 mánuði en er nú á leið heim og bíður eftir sama tengiflugi. Ekki lofar það góðu fyrir verðlag í álfunni að ég greiði fimm dollara fyrir hamborgara á flugstöðinni, guð veit að þá ét ég pasta og hrísgrjón út ferðina ef þetta er verðlagið. Mér tekst að koma mér að réttu hliði eftir upplýsingum frá stelpunni og sest inn í flugvélina. Allt annað líf í þessarri vél með rúmu fótaplássi, en í fyrra flugi var ég klemmdur inni og gat mig hvergi hreyft í þrjá tíma. Það er stundum ókostur að vera hávaxinn á flakkinu, þá sértaklega hér í löndum þar sem meðalhæðin er ekki í takt við okkur norrænu víkingana. Sitjandi í vélinni umkringdur útlendingum, mállaus og framandi í augum alþýðu, er fátt annað að gera en að vera útaf fyrir sjálfan mig. Ég er kominn hálfa leið út úr flugvélinni þegar verndari minn, tvítuga stelpan, hleypur að mér og segir “You don´t need to go out here. This is not Quito”. Millilending! “Sheize!” “Lukka að ég steig ekki út hér!”. Karl á útleið fræðir mig um veðrið “This hot, Quito cold” og bendir á þunna adidas bolinn sem ég klæðist. Ætti ég kannski að fara úr hér? Nei, bakpokinn fer áfram og svo við situr.
Það eru lendingarnar sem skelfa mig við flugvélar. Ógnarhraði og vélin skoppar á milli hjólanna. Svakaleg niðurkoman þegar ég loksins skila mér til Quito, ég rígheld í sætisarmana og þyki ljóst eitt andartak að dagar mínir séu þar upptaldir. Skell harkalega niður með dynk stökkvandi á milli hjólanna. Í einmanna plánetunni, handbók ferðalangsins, sem ég hef leiðst út í að kaupa í Bandaríkjunum vitandi ekkert um Suður-álfuna, er sterklega mælt gegn því að fara nokkurn skapaðan hlut fótgangandi í myrkri í Quito, og suma staði á að forðast alveg án sérstakra fylgdarmanna. Þar sem flugvélinni seinkaði og ég lentur síðla kvölds hoppa ég upp í taxa sem skilar mér upp að dyrum þess gistiheimilis sem ég valdi með úllen dúllen doff úr bókinni. Taxi er lúxus sem ég ætla ekki að lofa sjálfum mér í neinu mæli. En þetta er víst dauðans alvara og vissast að fara varlega, allavegana svona í fyrstu.
Þessa fyrstu nótt í Suður Ameríku sef ég hryllilega. Vakna títt upp við geltandi hunda og bibandi bíla. Kannski er það líka fjallaloftið, að ég sé að venjast því. Hostelið er drulluskítugt en ég er með herbergi útaf fyrir mig og sjónvarp. Moskítóflugur kramdar upp eftir öllum veggjum svo ég ákveð að sofa í fötum til að verjast blóðsugunum og rúmið er líka óhreint, varla verið skipt á því um nokkurn tíma. Ég er eini gesturinn á gistiheimilinu en túristinn fer víst ekki að koma hingað að neinu ráði fyrr en um miðjan maí. Fyrir utan standa skuggamenn í röðum og þegar ég bið eiganda hostelsins að benda mér á Internetkaffi þorir hann ekki að stíga út. Varar mig við að vera með “mucho dinero” á mér og segir að ég skuli hafa augun opin, táknrænt, með því að benda á sín og svo í kring. Það fara fáir út eftir myrkur hér, en á daginn eru víðast hvar vígalegir her- og lögreglumenn er standa vakt við banka og önnur velstæð fyrirtæki.
Af slökum svefni er ég jafnvel enn þreyttari og tuskulegri í morgunsárið. Þjáist af kverkaskít og nefrennsli í kaupbæti við allt annað. Það er enginn klósettpappír á sjúskuðu baðherberginu svo ég snýti mér í handklæðið sem þeir lánuðu mér. Tek minn poka og arka af stað árla morguns yfir á önnur hostel en það er varla hræða á ferðinni frekar en í gærkvöldi. Það verður spennandi að sjá hvort ég hafi verið bitinn í nótt.


Quito, höfuðborg í háfjöllum Ekvador

Þó ég sé ekki nema tuttugu og fimm kílómetra suður af miðbaug og sólin stendur sterk á lofti gustar svölu í þessum dal í miðjum Andes fjöllunum. Þá metrana er ég stend yfir sjávarmáli má telja upp í tvöþúsund átta hundruð og tuttugu. Og ég sem er orðinn lofthræddur hangandi í stigaræfli í tíu metra hæð! Það finnurðu á líkamanum fyrstu dagana að loftið er útþynnt og lungun hamast við að sækja í súrefni. Höfuðpína og dasaður hugsanagangur, ekki ólíkt áhrifum steikjandi hitabeltissólar við ströndina. Quito skiptist skýrt sem svart og hvítt upp í gamlan og nýjan hluta er liggja þó í göngufæri hvor frá öðrum. Hafandi komið mér fyrir á nýju bæli geng ég frjáls ferða minna að gamla hverfinu. Stöðva á leiðinni og skoða mikilfenglega Basilicuna, en markaðsvæðingin hefur hafið innreið sína í kristindóminn og það er búið að koma fyrir litlum sjoppum og handverksbásum milli stólpa við jarðhæð byggingarinnar. Það minnir mig þá á kirkjuna sem ég sá til sölu í Kanada og þótti furðulegt. Eitthvað er í höfuðborginni af Indjánakonum í þjóðlegum klæðum en langtum flestir hér klæðast nútímalegri lörfum, krakkarnir klæðast skólabúningum og herramenn jakkafötum, allt á vestrænu vísuna. Aðra áhugaverða byggingu sé ég fetandi mig í átt að miðbænum. Þar fyrir innan er telpnaskóli til húsa og kennararnir veita mér leyfi til á gægjast inn fyrir. Það er eins og að liggja í skotgröf með sprengjuregn yfir sér í aðgirtum skólagarðinum. Garg og algjört stjórnleysi lýsir því ástandi vel svo mér er umhugað um að komast þaðan sem fyrst. Uppfræðendur á fróni myndu nú segja eitthvað ef nemendur færu svo villt um skólalóðina. Þá væri sú nýlunda og allra meina bót brúkuð að skammta þeim róandi lyf til að spara sér ómakið við að hafa stjórn á krökkunum.
Rétti ölmusu títt til bettlara svo það hefur kostað mig meir en allt annað í dag. Ég geng eftir kristilegri styttu er stendur hátt yfir borginni á mikilli hæð, vakir yfir börnunum sínum en varað er við að ganga leiðina einn því þar sitja fyrir manni ræningjar. Þannig flækist ég inn á svæði er mér sýnist púddur standa við götuhornin að degi til og fátækir sleppa ekki augunum af mér. Þar léttist af mér klinkið sem ég gef hungruðum er sitja rænulausir á köntum gangstétta og húsaþrepa, í skugga fyrir sólinni er stendur hér oftast beint yfir höfði. Það er liðið fram yfir hádegi og ég búinn að ganga í allan morgunn að drepast úr hungri. Hef einhvernveginn gleymt mér við það að þræða gamla bæinn sem enn stendur heill í sjarmerandi spænskum nýlendustíl, en mest fer fyrir kirkjunum sem eru á hverju strái. Það líða ekki mörg skref á milli Drottinskota og hvergi hefur verið til sparað í þessu fátæka landi að gera þær kirkjurnar hvað glæsilegastar.
En aftur að regin vandamálinu, ég er banhungraður. Hér er ekkert nema eintóm bakkelsi og bakarí sem ég bragða á tilneyddur. Svo er það líka þessi háfjallaveiki sem dregur úr mér þrótt á meðan ég marsa um allar trissur. Það er mælt með því að slappa af fyrstu tvo dagana eftir komu á meðan líkaminn sættist á súrefnisskortinn. Ég sest inn í lítið skot til að hvíla mig á sólinni og snæða með lókalnum, þar fæ ég fyrir 100 krónur steik og franskar eftir mikið puð við að panta. Það bara virðist enginn skilja mig í þessu landi. Kjetið bragðast vel þó það sé eymingjalegt þynnelsi. Samt fæ ég renniskitu, maginn óvanur slæmu hreinlætinu, þarf því að labba rösklega samanhertur frá gamla bænum yfir í þann nýja á hostelið, og á klósettið. Þá hefur mig rekið aftur inn í nýja hlutann, inn í heim nútímalegra skrifstofubygginga og alþjóðlegra hótelkeðja sem bera dýr amerísk heiti. Hér rís Eden þeirra framsýnni upp úr eyðimörk fætæktarinnar.
Upp að mér ganga þrjár miðaldra konur, tolla vel í nýtískunni og áhuginn skín úr augum þeirra. Þær benda á hárið ljóst og segja eitthvað á spænsku. Síðar standa yfir mér tveir strákar og ræða við mig á sömu tungu. Skóburstarar að atvinnu. Þeir fá tíu íslenskar krónur til að skipta á milli sín og lengi stendur sá yngri og horfir rannsakandi á aðkomumanninn. Konurnar furðuðu sig líka á hárlitnum en “blondie” og “Islandia” var það eina sem ég gat ropað útúr mér. Ég þarf að ganga með plássfreka frasabók á mér ef eitthvað á að verða ágent í þessum samtölum við lókalinn.
Það kemur að mér niðurlútur maður og bettlar. Í fyrstu hristi ég bara hausinn en vorkenni honum svo af hungrinu og gef stakan dollara. Hann ljómar allur upp, blessar mig og hefur við nafn “Jesús Christus” og síðar í fjarska snýr hann sér við og veifar brosandi til mín og heldur áfram að blessa mig. Þetta bjargar deginum hans, fyrir slíka upphæð má vel kaupa ódýrt ofan í soðið svo dugar allri fjölskyldunni. Kannski að góð áran, áunnið karma, hafi forðað mér frá því að vera rændur og jafnvel drepinn það kvöldið sem fylgdi.
Nú get ég ekki meir í sólinni í dag, sit á bekk í skugga og fylgist með mannlífinu. Ramba inn á barhverfi við það að reyna að rata heim, það er ekki í nema tveggja húsaraða fjarlægð frá gistiheimilinu mínu. Hættulega nálægt. Samt er mér ráðlaggt að taka taxa. Sest við átu en maginn á mér tekur dauðakipp eftir þann skyndibita. Fer inn á diskótek og þar er tælandi kvenfólk í eldheitum Salsa dönsum. Kannski á ég að dvelja hér fram yfir helgi? Er nú á beinustu leið heim að sturta mig og út á lífið!

posted by Huginn 9:56 f.h.
|